मायेची सावली हरपली, आठवणींची उब उरली...
◻️ कै. सुनंदा तुकाराम गमे (नानी) यांच्या पवित्र स्मृतीस भावपूर्ण आदरांजली!
काही माणसं आयुष्यात येतात, प्रेमाने आपली होतात आणि जेव्हा ती अनंताच्या प्रवासाला निघून जातात, तेव्हा मागे उरतात फक्त आणि फक्त कधीही न विरणाऱ्या आठवणी... आई ही केवळ एक व्यक्ती नसते, तर ती संपूर्ण कुटुंबाला एका धाग्यात गुंफणारी जीवनशक्ती असते. तिचं असणं घरातल्या प्रत्येकाला सुरक्षिततेची आणि मायेची ऊब देत असतं. आज आमच्या गमे आणि पुलाटे परिवाराच्या डोक्यावरील तेच मायेचं, प्रेमाचं छत्र नियतीने अचानक हिरावून नेलं आहे.
केलवड (ता. राहाता) येथील संपूर्ण गमे परिवाराच्या लाडक्या, सर्वांना जिवापाड जपणार्‍या कै. सुनंदा तुकाराम गमे (आमच्या लाडक्या ‘मम्मी’ उर्फ ‘नानी’) यांचे शुक्रवार, दि. २३ ऑक्टोबर २०२६ रोजी अचानक झालेल्या निधनाने आमच्या जगण्यातील मायेचा आधारच निखळला आहे. उद्या रविवार, दि. १ नोव्हेंबर २०२६ रोजी केलवड येथे त्यांचा दशक्रिया विधी संपन्न होत असताना, त्यांच्या प्रत्येक आठवणीने आम्हा सर्व लेकरांचे मन हेलावून जात आहे.
मम्मीच्या व्यक्तिमत्त्वाची सर्वांत मोठी श्रीमंती म्हणजे तिचा निस्वार्थी स्वभाव. तिने कधी स्वतःसाठी काही मागितलेच नाही. ‘देवा, माझं काहीही होवो; पण आधी माझ्या कुटुंबाचं आणि माणसांचं भलं कर,’ हीच तिची रोजची निरागस प्रार्थना असायची. स्वतःच्या वेदना किंवा दुःख हसतमुखाने बाजूला सारून कुटुंबातील प्रत्येकासाठी अहोरात्र राबणे, कोणाबद्दलही मनात कटुता न बाळगणे आणि जे वाट्याला आले ते शांतपणे स्वीकारणे, हा तिचा जीवनमंत्र होता.
पती, मुले, मुली, जावई, दीर, भावजया, पुतणे, सुना आणि नातवंडे अशा अथांग गोतावळ्याला तिने एका माळेतील मण्यांप्रमाणे प्रेमाने जोडून ठेवले होते.
नानींचा पाहुणचार म्हणजे साक्षात तृप्तीचा अनुभव! घरात आलेल्या प्रत्येकाला पोटभर खाऊ घातल्याशिवाय आणि त्याची प्रेमाने विचारपूस केल्याशिवाय त्यांना चैन पडत नसे. ‘नानी, पोट भरलंय’ असं कोणी म्हटलं, तरी “दोन घास माझ्यासाठी खा,” असा मायेचा हट्ट धरणारी नानी आता पुन्हा दिसणार नाही, ही जाणीव काळजाला चटका लावून जाते. त्यांच्या हातच्या जेवणात, नाश्त्यात आणि विशेषतः त्या गरमागरम भाजीमध्ये केवळ अन्न नव्हते, तर त्यात आईच्या हाताची अथांग माया आणि आपुलकी मिसळलेली असायची.
आज घरात आल्यावर पाठीवरून फिरणारा तो प्रेमळ हात नसेल, “मनीषा आलीस का गं?” अशी विचारपूस करणारा तो आर्त आवाज नसेल... घराचा प्रत्येक कोपरा, प्रत्येक सण आणि उत्सव आता त्यांच्या आठवणींनी डोळे पाणावून टाकेल.
आई आणि मुलीचं नातं हे शब्दांच्या पलीकडचं असतं. मुलगी सासरी गेली तरी तिचं अर्धं मन माहेरी आईच्या पदरापाशी घुटमळत असतं. आज माहेरचा तो पदरच काळाने हिरावून घेतला. साईबाबांच्या पवित्र भूमीत अखेरचा श्‍वास घेत मम्मी अनंतात विलीन झाली. जाताना ती मागे ठेवून गेली कधीही न भरून निघणारी पोकळी आणि डोळ्यांत न संपणारे अश्रू.
मम्मी, तु जग सोडून गेलीस; पण तुझे संस्कार, तुझी मूल्ये, माणसांना जपण्याची शिकवण आणि तुझा निर्मळ स्वभाव आमच्या रक्तात कायम जिवंत राहील. तू दिलेली संस्कारांची शिदोरी हीच आमच्या पुढील पिढ्यांचे मार्गदर्शन करत राहील.
“आई, तुझी उणीव कधीच भरून येणार नाही,
तुझ्या मायेची जागा जगात कोणीच घेणार नाही...
शब्दांत मांडता येणार नाही एवढं दुःख आज मनात साठलंय,
तुझ्या आठवणींचं आकाश मात्र कायम काळजात जपलंय...”
कै. सुनंदा तुकाराम गमे (नानी) यांच्या पवित्र आत्म्यास ईश्‍वर चिरशांती देवो, हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना.
भावपूर्ण आदरांजली!
***माहिती संकलन :-
सौ. मनीषा यमन पुलाटे (कन्या)
समस्त गमे व पुलाटे परिवार,
केलवड आणि दुर्गापूर, ता. राहाता.
